کاهش سهم ساختمان در تولید ناخالص داخلی به 5 درصد به گزارش مرکز املاک، عبده تبریزی صاحب نظر اقتصادی با تکیه بر این که از ابتدای دهه ی 1390 به بعد سهم ساختمان در تولید ناخالص داخلی کاهش پیدا کرد و در سالیان اخیر معمولا حدود 4 تا 5 درصد بوده است اظهار داشت: بخش مسکن ایران امسال و حتی در سناریوی پساجنگ هم به احتمال زیاد وارد رونق کلاسیک نخواهد شد. به گزارش مرکز املاک به نقل از خبر آنلاین، بخش مسکن در این روزهای «نه جنگ، نه صلح» شرایطی را سپری می کند که شاید در رده خود بی نظیر و کم سابقه باشد. چون که جنس این بخش بر خلاف ظاهر سخت و نوع ظاهر آن، بسیار حساس و شاید تا حدودی ترسو است. اقتصادآنلاین نوشت: سرمایه گذاری در قسمت ساختمان تنها در حالی می تواند رونق و امیدبخش باشد که ریسک های آینده بشکل قابل توجهی پایین باشد. به عبارتی این بخش همانند هر بخشی نیازمند اینست که سرمایه گذار در آرامش و امنیت کامل باشد. اما بخش ساختمان یکی از بخشهایی است که معمولاً در جنگ و تنش همواره قیمت های خویش را رو به کاهش می بیند اما مسئله این دفعه بخش مسکن بر خلاف تمام پیش بینی ها با یک افزایش قیمت همه را غافلگیر کرد. بخش نخست مصاحبه با دکتر حسین عبده تبریزی حول این محور بود که چرا مسکن باید در این روزهای جنگ بر عکس عمل کرده و افزایش قیمت را تجربه کند؟ او پاسخ داد که انتظارات تورمی، افزایش هزینه ی ساخت و این که مسکن به عنوان پناهگاه سرمایه در اقتصادی که گزینه های مطمئن سرمایه گذاری محدود هستند باعث افزایش قیمت مسکن شد. او این طور تحلیل می کند که بازار مسکن ایران در ماه های اخیر ظاهری متناقض پیدا کرده است. تعداد معاملات کاهش یافته، اما قیمتها همچنان رو به افزایش است. این وضعیت، خیلی از فعالین بازار را گرفتار نوعی «سردرگمی» کرده و این پرسش را مطرح می کند که آیا بازار وارد فاز تازه و غیرقابل پیش بینی شده است. حال در قسمت دیگر در مورد این که چرا سهم ساختمان در تولید ناخالص داخلی که زمانی روندی خوب و همواره سهم خوبی داشت یک دفعه در سالهای اخیر کاهش دارد؟ عبده تبریزی پاسخ می دهد که رشد سریع شهرنشینی، افزایش تشکیل خانوار، رونق سرمایه گذاری ساختمانی و پروژه های گسترده ی عمرانی از علل بالا بودن سهم ساختمان در تولید ناخالص داخلی بود. او باور دارد که افت سرمایه گذاری در قسمت ساختمان سبب شد تا شاهد روند افت سهم ساختمان در تولید ناخالص داخلی از ابتدای دهه ۹۰ باشیم. نکته ای که این صاحب نظر اقتصادی به آن اشاره می کند اینست که بخش مسکن ایران در سالجاری و حتی در سناریوی پساجنگ هم به احتمال زیاد وارد رونق کلاسیک نخواهد شد. به قول عبده تبریزی، در دهه ی ۷۰ و ۸۰ سهم بخش ساختمان در تولید ناخالص داخلی بیشتر بود. در بعضی سال ها این سهم حدود ۸ تا نزدیک ۱۰ درصد برآورد می شد. دلیلش هم چند عامل بود: رشد سریع شهرنشینی، افزایش تشکیل خانوار، رونق سرمایه گذاری ساختمانی و پروژه های گسترده ی عمرانی. اما از ابتدای دهه ی ۱۳۹۰ به بعد این سهم کاهش پیدا کرد و در سالهای اخیر معمولا حدود ۴ تا ۵ درصد بوده است. او معتقد است: درک من آن است که بخش مسکن ایران در سالجاری و حتی در سناریوی پساجنگ هم به احتمال زیاد وارد رونق کلاسیک نخواهد شد، بلکه بیشتر در وضعیت «رکود تورمی» باقی می ماند؛ یعنی معاملات ضعیف می ماند، اما سطح قیمتها لزوماً پایین نمی آید. عبده تبریزی تصریح می کند: مهم ترین حقیقت اینست که تقاضای مصرفی ضعیف شده است. افزایش قیمت مسکن طی سالهای اخیر خیلی بیشتر از رشد درآمد خانوار بوده و بنابراین بخش بزرگی از خانوارها عملا از خرید مسکن حذف شده اند. بدین سبب حتی اگر فضای سیاسی آرام تر شود، این تقاضای مصرفی فوراً برنمی گردد، چون مشکل اصلی فقط نااطمینانی نیست، بلکه شکاف شدید میان قیمت مسکن و توان خرید مردم است. در مقابل، تقاضای سرمایه ای همچنان نقش مهمی دارد. وی متذکر می شود: در اقتصاد تورمی، مسکن برای خیلی از سرمایه گذاران همچنان دارایی امن تلقی می شود، در سه سال گذشته، به دلیل کاهش نقدشوندگی و رکود معاملات، بخشی از سرمایه های این بخش به بازارهای سریع تر مثل ارز، طلا یا حتی سپرده های بانکی مهاجرت کرده است. بخشی از این وجوه در سال جدید و بعد از جنگ به بخش مسکن برمی گردد. او عنوان می کند: از سمت عرضه هم پیشرفت چشمگیری در ساخت وساز بعید است. هزینه ی زمین، مصالح، دستمزد و تأمین مالی بالا مانده و سازندگان با بازاری رو به رو هستند که قدرت خرید مصرف کننده در آن پایین است. بدین سبب حتی در صورت کاهش تنش های خارجی و بهبود نسبی ثبات اقتصاد کلان، عرضه ی مسکن احیانا فقط اندکی بهتر می شود، نه اینکه به سطوح پررونق دهه های قبل برگردد. عرض کردم که سازندگان بیشتر بسمت پروژه های کوچک تر، واحدهای کم متراژتر و ساخت در مناطق با ریسک فروش کمتر مثل شمال ایران حرکت خواهند کرد. عبده تبریزی بیان می کند: در سناریوی پساجنگ، اگر منظور دوره ای از کاهش تنش، ثبات بیشتر ارز و کمتر شدن نااطمینانی باشد، فکر کنم چند اثر هم زمان رخ می دهد. اول این که امکان دارد از شدت تقاضای احتیاطی و سفته بازانه کم شود، چون مردم کمتر احساس می کنند باید فوراً دارایی خویش را به ملک تبدیل کنند. دوم، اگر ثبات اقتصاد کلان تقویت شود، سرعت افزایش قیمت مسکن امکان دارد کمتر شود. اما این به مفهوم افت شدید قیمت نیست، چون هزینه ی ساخت و قیمت زمین همچنان بالاست. سوم، امکان دارد در کوتاه مدت معاملات کمی بهتر شود، چون برخی خریداران و فروشندگان از حالت انتظار خارج می شوند. در عین حال، اگر سیاست اعتباری و تأمین مالی مسکن اصلاح نشود، این بهبود معاملاتی محدود خواهد بود. وی یادآور می شود: بنابراین، چشم انداز محتمل اینست که در سالجاری بازار مسکن همچنان کم معامله، گران و تحت فشار کاهش قدرت خرید باقی می ماند. در دوره ی پساجنگ، اگر ثبات حقیقی ایجاد شود، احیانا بازار از فاز التهاب شدید خارج می شود، اما به جای رونق پرقدرت بیشتر وارد فاز «آرام تر ولی همچنان گران» خواهد شد. یعنی نه سقوط جدی قیمت محتمل تر است و نه جهش بزرگ ساخت وساز؛ محتمل ترین سناریو ادامه ی رکود تورمی با شیب ملایم تر است.بطور خلاصه او این طور تحلیل می کند که بازار مسکن ایران در ماه های اخیر ظاهری متناقض پیدا کرده است. این وضعیت، بسیاری از فعالین بازار را گرفتار نوعی سردرگمی کرده و این پرسش را مطرح می کند که آیا بازار وارد فاز تازه و غیرقابل پیش بینی شده است. او عنوان می کند: از سمت عرضه هم پیشرفت شایان توجهی در ساخت وساز بعید است. منبع: msamlak.ir 0.0 / 5 5 1405/02/26 14:05:32 تگهای خبر: آنلاین , افزایش قیمت , بازار مسكن , بانك این پست مرکز املاک را می پسندید؟ (0) (0) X تازه ترین مطالب مرتبط هر متر این خانه ۷۰ متری نزدیک به ۵۰۰ میلیون تومان قیمت دارد فهرست قیمت خرید مسکن در قصرالدشت فهرست قیمت خرید مسکن در جنت آباد فهرست قیمت خرید ویلا در رامسر نظرات بینندگان در مورد این مطلب نظر شما در مورد این مطلب نام: ایمیل: نظر: سوال: = ۳ بعلاوه ۱